سياستمدار نبود . چرا سياستمدار نبود ؟ چون انعطاف نداشت ، صلابت به خرج مىداد . على مصالح سياسى را در نظر نمىگرفت . يك نفر سياستمدار در يك جا بايد دروغ بگويد ، يك جا بايد وعده بدهد و عمل نكند ، يك پيمانى را امضا كند ، همين كه كارش گذشت زير امضاى خودش بزند . يك نفر سياستمدار بايد به يك نفر روى خوش نشان بدهد تا وقتى كه او را تسليم كند ، همين كه تسليم كرد او را از بين ببرد . از نظر اينها منصور دوانيقى يك سياستمدار بود براى اينكه ابومسلم را استخدام كرد ، با او پيمان و قرارداد بست . ابومسلم به نفع منصور قيام كرد و چه جنايتها كه در خراسان به نفع بنى العباس نكرد ! اين قهرمان ملى ! خودمان را بشناسيم . دائم مىگويند قهرمان ملى ! اگر ايرانيهايى را كه همين ابومسلم كشته است به حساب بياوريد ، از سيصد چهارصد هزار بيشتر است . مىگويند مجموع آدمهايى كه ابومسلم كشته است ششصدهزار نفر است . آخر آدم چقدر بايد جانى باشد ! منصور از نظر آنها يك سياستمدار بود . همين كه ابومسلم تمام دشمنان منصور را از پيش راند ، خود ابومسلم كم كم شاخ شد . ابومسلم يك سال با يك لشكر انبوه به مكه رفت . در مراجعت همين كه به رى رسيد ، منصور او را فرا خواند كه بيا من با تو كارى دارم . ابومسلم نيامد . بار دوم و سوم نوشت . باز هم نرفت . بالاخره نامهء تهديدآميزى برايش نوشت . ابومسلم مردد ماند كه برود يا نرود . با خيلىها مشورت كرد . همه به او گفتند نرو خطرناك است . ولى به قول معروف اجلش رسيده بود ، رفت . منصور گفته بود بايد تنها بيايى . تنها رفت ، وارد شد بر منصور و تعظيم كرد . بعد از احوالپرسى كم كم منصور به او خشونت كرد كه چرا فلان كار را نكردى ؟ چرا فلان جا امر مرا اطاعت نكردى ؟ ابومسلم ديد كار خيلى سخت شد و فهميد منصور تصميم به كشتنش دارد . گفت : امير ، براى كشتن دشمنانت مرا نگه‌دار . گفت : امروز از تو دشمن ترى ندارم . منصور دستور داده بود دو سه نفر مسلّح پشت در مانده بودند و گفته بود هر وقت من فلان علامت را دادم فوراً بياييد و ابومسلم را بكشيد . همين كه خوب ابومسلم را ملامت كرد آن علامت را داد . ريختند و ابومسلم را تكه تكه كردند ، بعد هم او را در يك نمد پيچيدند . از نظر اين‌جور افراد آقاى منصور سياستمدار بزرگى است ، دشمن را اين گونه از بين مىبرد . اينها گله‌شان از على عليه السلام اين است كه چرا على مانند منصور دوانيقى